Persoonlijk verhaal: operatie en revalidatie kruisbandscheur links

In deze blog lees je ons persoonlijk verhaal over de tweede operatie en revalidatie van Jax zijn kruisbandscheur links. Het herstel van deze operatie verliep helaas heel wat trager dan bij de eerste operatie. Als je wil weten hoe zijn eerste operatie aan zijn rechter achterpoot gegaan is, kan je best eerst de vorige blogs lezen (de symptomen en diagnose en de eerste operatie en revalidatie).

Wat voorafging

Begin februari 2022 begint Jax dus ineens te manken aan zijn niet-geopereerde poot. We weten eigenlijk meteen hoe laat het is. De orthopeed had ons al meegegeven dat veel honden de kruisband aan de andere poot ook scheuren binnen het jaar en ook dokter Google had ons hier al voor gewaarschuwd (afhankelijk van de bron wordt er gesproken over 50 tot 70% kans). We zien ook dezelfde symptomen als bij de eerste scheur: de eerste paar stappen manken na even geslapen te hebben, zijn poot onder zich schuiven bij het zitten gaan, soms zijn poot optillen, soms enkel met zijn tenen de grond aanraken,… Deze symptomen zijn er niet constant en veel minder duidelijk als hij enthousiast is, maar op andere momenten is het veel duidelijker. In dit filmpje kan je zien hoe Jax toen liep. Vooral bij de eerste passen na het opstaan was het duidelijk dat er iets niet oké was.

We maken snel een afspraak bij de orthopeed. Omdat het bijna weekend is, kunnen we er de daaropvolgende maandag terecht. Voor de zekerheid beperken we dat weekend de wandelingen sterk en proberen hem opnieuw binnenshuis bezig te houden. Vreselijk om te doen nadat we zo een leuke maand hadden waar hij eindelijk alles weer mocht!

Maandag 7 februari. Jax reageert op de manipulaties van de orthopeed. Doordat hij zo stoer is, zal hij niet piepen, maar hij laat pijn zien door bij bepaalde manipulaties ineens te stoppen met hijgen. De schuifladetest waarmee een kruisbandscheur kan worden gediagnosticeerd is positief en er worden x-rays gemaakt. Diagnose: linker kruisbandscheur. Aangezien we deze diagnose al hadden verwacht, was dit veel minder een shock in vergelijking met de eerste poot. De orthopeed heeft uit nieuwsgierigheid ook foto’s genomen van zijn reeds geopereerde poot waarop te zien was dat deze er gelukkig nog steeds heel goed uitzag. De orthopeed heeft toevallig die donderdag nog een plaatsje vrij voor de operatie. Als dat niet past voor ons, moeten we 2 weken wachten. We stemmen meteen in met donderdag, want we zien het echt niet zitten om Jax weer eerst 2 weken rustig te moeten houden en dan na de operatie opnieuw zoveel weken. Als het dan toch moet gebeuren, dan liever de korte pijn…

De volgende 2 dagen laten we Jax zijn gang gaan en genieten we nog even van zijn vrijheid. We bestellen ook meteen een puppyren die we rond de bench kunnen zetten, want we zien het niet zitten om hem opnieuw zoveel weken op te sluiten in de bench. De puppyren gaan we na de meest cruciale weken opzetten zodat Jax toch iets meer vrijheid heeft. We kopen maar weer een nieuwe voorraad kauwsnacks en trainers in. De snuffelmatten, likmatten en denkspelletjes hebben we nog van de vorige keer. We zijn er klaar voor!

De dag van de operatie (10 februari 2022)

We zetten ’s morgens Jax weer af bij de orthopeed en gaan naar huis. Kris heeft opnieuw 3 weken verlof kunnen krijgen, ik blijf aan het werk maar ik werk nog veel van thuis uit. Het wachten op het verlossende telefoontje is toch weer spannend en het is moeilijk om mij te concentreren op het werk. Rond 13u00 krijgen we te horen dat alles prima is verlopen. Na mijn werkdag gaan we Jax ophalen.

Zoals vorige keer is Jax nog versuft van de narcose en leggen we hem bij thuiskomst meteen in de bench. Na een tijdje begint het piepen weer en vindt Jax nog niet meteen een comfortabele houding. Hoewel we dit nog steeds zielig vinden, is het anders dan de vorige keer omdat we wisten dat dit ging gebeuren en ook weten dat dit morgen ergens in de loop van de dag wel weer beter zal gaan. Onze matras ligt al klaar naast zijn bench zodat hij ’s nachts niet alleen moet zijn.

Februari 2022: rust, rust, maar dan… een ontsteking aan de wonde

De eerste nacht hebben we weinig geslapen omdat Jax veel zat te piepen maar ook aan zijn wonde zat te likken. Hij heeft een pleister over de wonde die een dag of 5 zou moeten blijven zitten. Waar hij bij de vorige operatie weinig interesse toonde in de pleister en in de wonde, zien we dat hij vannacht de pleister al half los heeft gemaakt. En nu het een stukje los hangt, kan hij er helemaal niet tegen en wil hij de hele tijd aan het losse stukje zitten. Om het niet erger te maken, durven we de pleister er ook niet al afhalen dus we laten het maar zo en houden hem goed in het oog zodat we meteen kunnen ingrijpen als hij aan de pleister wil komen. Dat gaat op zich aangezien Kris verlof heeft en zich heel de dag met Jax kan bezig houden. Verder begint Jax al snel weer licht te steunen op zijn poot en eet hij goed.

Hoewel de tweede operatie op praktisch vlak veel makkelijker is omdat je weet wat er gaat komen en hoe je hem rustig en bezig kan houden, vind ik het zelf op mentaal vlak veel zwaarder. Ik zie echt als een berg op tegen de komende maanden, ik voel me schuldig om hem dit weer aan te doen en tel de dagen af. Als we ongeveer 3 maanden rekenen voor het herstel, dan zijn we half mei wanneer hij normaal gezien alles weer mag. Dat lijkt nog enorm lang nu (en maar goed dat ik dan niet weet dat het nog veel later gaat worden dan half mei…). Valentijnsdag vieren we in Jax zijn bench. Gelukkig is er wijn…

Half februari richt ik de Facebookgroep ‘operatie en revalidatie bij honden’ op. Er bestonden enkel nog maar Engelstalige groepen over dit thema en hoewel ik hier wel herkenning vind, lijkt het mij ook fijn om te kijken of baasjes in België en Nederland hetzelfde meemaken en om steun, herkenning en tips bij elkaar te kunnen vinden. Op het moment dat ik deze blog schrijf (23 juli 2022) telt de groep al meer dan 860 leden. Dit toont toch aan dat er zeker een nood is voor baasjes om hierover te kunnen praten en ervaringen te kunnen delen. En aangezien we toch weer vertrokken zijn voor een heel traject, heb ik tijd genoeg om de groep te beheren.

De dagen nadien verlopen rustig. Het lijkt alsof het herstel iets trager gaat en hij iets minder snel echt goed begint te steunen op zijn poot. We hebben bij de vorige operatie wel een paar filmpjes gemaakt, maar niet zoveel om nu goed te kunnen vergelijken. Een belangrijke tip dus als je dit traject zelf nog moet doorlopen: maak zoveel mogelijk filmpjes en zet de datum erbij zodat je – als je de pech hebt dat de andere kant ook geopereerd moet worden – vergelijkingsmateriaal hebt.

Naast het steunen op de poot, merken we ook dat de wonde minder goed geneest dan de vorige keer. Hij probeert er vaker aan te zitten, wat we wel kunnen vermijden door meteen te reageren, maar desondanks zien we na een aantal dagen boven het litteken een rode plek. De plek lijkt niet groter te worden en zijn poot ziet er verder niet rood uit en voelt niet warm aan, dus we proberen ons niet teveel zorgen te maken. Elk herstel is anders, toch?

Zondag 20 februari, 10 dagen na de operatie. We staan op en Jax zijn poot is enorm dik en rood. Gisterenavond was er – buiten de rode plek bovenaan – nog niets aan te zien. We zijn in paniek en we bellen meteen de dierenarts. Enkele uren later kunnen we langsgaan. Het is nog niet zo evident want Jax is nog maar 10 dagen geleden geopereerd en wordt altijd super enthousiast in de auto. Bij alles wat hij ziet, wil hij tegen de zetel aanspringen en dat moeten we nu vermijden. We nemen wat kauwmateriaal mee voor in de auto in de hoop dat hij hier meer interesse in zal hebben (wat min of meer werkt). Bij de dierenarts wordt vastgesteld dat zijn wonde ontstoken is en hij heeft ook wat koorts. Er wordt een biopt genomen dat op kweek wordt gezet zodat ze indien nodig – naast een breedspectrum antibioticum – ook nog een ander antibioticum kunnen geven, afhankelijk van het resultaat van de kweek. We moeten hem een week antibiotica geven en het kan enkele dagen duren vooraleer dit aanslaat. Verder wordt ook gezegd dat er vanavond wellicht wat wondvocht uit de wonde kan lopen, maar dat dit normaal is. We krijgen ook een vreselijke plastic kap mee zodat Jax niet meer aan de wonde kan likken. Doordat Jax met de trip naar de dierenarts veel meer heeft bewogen dan hij eigenlijk mag zo kort na de operatie, zien we ook dat hij zijn poot soms opnieuw optrekt tijdens het wandelen…. Pfff, wat een stress!

De rest van de dag slaapt Jax veel en het is duidelijk dat hij zich niet goed voelt. De plastic kap is echt geen succes. ’s Avonds begint er, zoals al gezegd door de dierenarts, inderdaad wondvocht te lekken uit de wonde. We deppen het op maar het blijft maar komen. Het lijkt nu zelfs alsof zijn poot nog dikker is dan namiddag. Is dit wel normaal? Om half 12 ’s avonds bellen we opnieuw naar de dierenarts, die ons gerust stelt. Die nacht slapen we enorm slecht op onze matras naast hem. Het wondvocht blijft lekken, waardoor ik wakker word met een hele hoop keukenrol naast mijn hoofd… Jax probeert ook de hele tijd aan de wonde te zitten en de plastic kap is niet echt een optie. ’s Morgens ga ik meteen een beschermingskraag in de vorm van een donut halen, want we kunnen nu niet meer riskeren dat hij nog aan de wonde komt. ‘The cone of shame’ is een feit! Gelukkig doet Jax er niet te moeilijk over. Voor een hond is een beschermingskraag sowieso niet zo comfortabel, maar voor de baasjes ook niet: Jax snurkt echt vreselijk als hij dit aan heeft, dus goed slapen de komende dagen is een illusie!

De volgende 2 dagen zijn heel spannend omdat we moeten wachten tot de antibiotica aanslaan. Jax doet niets anders dan slapen en hij wil ook niet eten, dus het is heel zielig om te zien. Allerlei doemscenario’s spelen zich af in ons hoofd: wat als de medicatie niet aanslaat? Wat als hij ineens verergert? Maar hij is sterk en vanaf dag 3 zien we ineens een verandering en wordt Jax weer zijn oude zelf! We krijgen ondertussen ook nieuws dat het breedspectrum antibioticum voldoende is en hij geen andere medicatie moet bij krijgen. We zien ook dat zijn poot weer een normale grootte aanneemt en de roodheid verdwijnt. Oef, dat hebben we weer overleefd!

De laatste dagen van februari verlopen rustig. Zijn wonde ziet er weer prima uit en hij lijkt goed te stappen. Onze inspiratie over hoe Jax bezig te houden geraakt wel stilaan op, dus we doen de domste dingen. We dachten ‘dog TV’ op YouTube te proberen: hier vind je filmpjes van 8 (!) uur met allemaal beestjes (vogels, schapen, eekhoorns,…) en dat zou een kalmerend effect hebben op honden… Niet echt op Jax 🙂 Als het voor jouw hond werkt, is het wel een goede afwisseling met andere bezigheden!

Maart 2022: rust, maar – hoera – ook beweging

Op 2 maart hebben we alweer de 3 weken check-up bij de orthopeed. De orthopeed kan amper geloven dat Jax nog niet lang geleden een ontsteking aan de wonde had, omdat de wonde ondertussen zo goed is genezen. Dit betekent ook dat we ’the cone of shame’ vanaf nu achterwege kunnen laten. Jax zal blij zijn dat hij weer kan slapen met zijn 4 poten in de lucht 🙂 (en wij zijn blij dat we van dat gesnurk af zijn!). Alles ziet er verder prima uit en we kunnen ook weer starten met fysiotherapie. Ondanks de zovele dierenartsbezoeken, blijft Jax zijn enthousiaste zelve als hij naar daar moet gaan. Heel fijn, want het zou mijn hart breken als hij angst zou hebben voor de dierenarts en we dit dan zo vaak moeten doen. Jax zou een goed uithangbord zijn voor elke dierenartsenpraktijk: ‘de dierenarts waar je hond écht graag komt’ 🙂

De rest van maart verloopt opnieuw rustig. We bouwen de wandelingen volgens het schema van de orthopeed op met 5 minuten per week. We doen een aantal sessies fysio- en hydrotherapie, wat ook een fijne afwisseling is met de saaie dagen in huis. Ik tel nog meer de dagen af, want er beginnen nu wat zonnige dagen te komen en ik zou graag een lange wandeling kunnen doen met hem, maar dat kan nog niet. Na de check-up bij de orthopeed zetten we ook de puppyren op, zodat Jax toch iets meer vrijheid heeft. Als hij toch te wild wordt, zetten we hem even terug in de bench want we blijven voorzichtig. We hebben gekozen voor een ren van 1m20 hoog. Fijn, want daar kan hij zeker niet over (hoewel hij dat eigenlijk ook niet probeert), maar het is niet echt prettig om zoiets in je huis te hebben staan. Ach ja, we laten voorlopig toch nog geen bezoek komen en het is nog maar een aantal weken…

Omdat de puppyren snel is afgebroken, zetten we een deel van de ren op tijdens zonnige dagen. Op die manier kan Jax ook wat genieten van de zon, krijgt hij wat andere prikkels, maar houden we het toch veilig. We geven hem dan ook iets om te knagen zodat hij toch ook even tot rust kan komen. Niet helemaal hoe we het zouden willen, maar het is toch beter dan niets. Omdat Jax ook wel durft te springen tegen de ren als hij vogels ziet en de ren niet helemaal stabiel is, blijft er altijd iemand (meestal Kris :-)) bij hem zitten. Na verloop van tijd hebben we ook een stoel in de ren gezet, want die grond is toch maar hard (we hebben nog geen terras, dus er ligt steenpuin onder de doek haha!). Maar alles voor Jax!

Jax loopt op zich goed, maar toch blijven we het gevoel houden dat zijn herstel trager gaat dan bij de vorige operatie. Op sommige momenten zien we dat hij zijn poot toch nog naar buiten zwaait. Dit is niet constant het geval, maar we merken het toch op. Maar het is moeilijk hard te maken: we zijn ondertussen ook zo obsessief gericht op zijn poot dat we niet meer weten wanneer het oké is of niet. We zijn uiteraard geen arts of fysiotherapeut, dus we kunnen enkel afgaan op ons gevoel.

23 maart: Jax heeft zijn 6 weken check-up bij de orthopeed. Hij krijgt een roesje en er worden opnieuw x-rays gemaakt. De foto’s zien er prima uit: we mogen verder blijven opbouwen, maar hem wel nog 4 weken aan de leiband houden bij het uitlaten en nog niet te gek laten doen. Ondanks onze bezorgdheid dat zijn herstel trager gaat, is dit dus niet zichtbaar op de foto’s. We starten nu ook met hydrotherapie zodat Jax zijn spieren nog meer kan opbouwen.

April 2022: nog meer beweging, maar dan… een terugval

Begin april vergroten we de puppyren nog een beetje, zodat Jax zijn kussen hier ook in kan en hij nu op verschillende plaatsen kan liggen. Ook voor ons is het fijner om wat zachter te zitten als we denkspelletjes of snuffelspelletjes met hem doen 🙂 Jax toont wel minder interesse in het trainen en de spelletjes als vorige keer. We zijn het zelf ondertussen ook beu, want dit duurt al meer dan een half jaar met slechts één maand vrijheid. We proberen Jax nog steeds bezig te houden en doordat de wandelingen verder worden opgebouwd gaat dit steeds makkelijker. Omdat we niet opnieuw een overbelasting willen zoals vorige keer, zijn we erg voorzichtig met het opbouwen. Stilaan introduceren we opnieuw meer activiteiten zodat we kunnen zien hoe hij hier op reageert. Het blijft echter altijd spannend de dag nadien om te zien hoe Jax dan loopt (en de opluchting als alles prima lijkt!). Tenzij je het zelf meemaakt, is het wellicht moeilijk te begrijpen wat een stresserende periode dit is en hoeveel verschillende emoties er steeds door je heen gaan.

Half april en 9 weken na de operatie. Ondanks dat we erg voorzichtig zijn om een nieuwe overbelasting te vermijden, merken we dat Jax ineens toch weer wat moeilijker loopt… Niet echt manken, maar we merken toch dat hij wat meer steunt op zijn andere poot en dat hij zijn linker achterpoot meer naar buiten zet bij het staan. Na een wandeling van een afstand die we al 1,5 week doen en die hij steeds aankon, merken we dat hij toch last heeft op het einde. Het gekke is dat dit opnieuw – net zoals bij de vorige operatie – op 9 weken na de operatie gebeurt. En – uiteraard – opnieuw net voordat we een aantal dagen verlof hebben… Opnieuw een overbelasting? Maar we zijn net heel voorzichtig geweest en hebben geen gekke of overdreven dingen met hem gedaan. Maar wat dan? Zijn meniscus? Want die heeft hij nog omdat deze nog intact was. Opnieuw maar wat rust geven dan maar… Echt klote, omdat we in onze dagen verlof wat leuke dingen wilden doen met hem. We besluiten om hem voor de zekerheid ook even opnieuw ontstekingsremmers te geven en hopen dat dit snel overgaat door het beperken van de wandelingen.

2 weken later. We zijn Jax opnieuw 2 weken rustig aan het houden met zeer korte wandelingen. Het manken gaat op en af. We merken vooral dat op momenten dat hij meer druk op zijn poot zet (bijvoorbeeld als hij iets ziet in de tuin of op straat) het manken meteen verergert, maar dan na een tijdje weer verbetert. Omdat hij ook na 2 weken rust nog steeds last houdt, besluiten we opnieuw naar de orthopeed te gaan. We zijn bang dat hij mogelijk toch zijn meniscus gescheurd heeft…

29 april: we gaan langs bij de orthopeed. Jax blijkt gevoelig te reageren op zijn meniscus. Vorige keer, bij zijn overbelasting, reageerde hij niet gevoelig op de manipulaties van de orthopeed. Slecht nieuws dus. De orthopeed zegt dat het een meniscusscheur kan zijn, maar het zou ook nog een ontsteking kunnen zijn. We hebben nu 3 opties:

1. Een kijkoperatie waarbij ze meteen kunnen zien of er sprake is van een scheur in de meniscus. De orthopeed is hier minder fan van, omdat de kans op een ontsteking bestaande is en ze dan mogelijk voor niets in het bot zouden wroeten. Daarnaast zou Jax dan ook opnieuw in slaap moeten worden gedaan, terwijl dit mogelijk niet nodig is.
2. Een MRI-scan waar ze de meniscus op kunnen zien: ook dit heeft niet de voorkeur van de orthopeed omwille van de grote kost (800 euro!) en het feit dat we hiervoor naar een andere stad moeten en we hier wellicht pas binnen 2 weken terecht kunnen, waardoor we beter optie 3 kunnen doen, omdat we dan ook uitsluitsel zullen hebben maar geen 800 euro armer zijn.
3. Jax 3 weken ontstekingsremmers geven en 3 weken korte wandelingen (10 minuten per keer). Fysiotherapie mag wel worden verder gezet. Als het een ontsteking is, moet het manken gestopt zijn binnen 3 weken. Als Jax ook na 3 weken nog steeds mankt, dan kunnen we er van uitgaan dat het een meniscusscheur is en kan hij meteen geopereerd worden.

We kiezen voor optie 3 en weten niet goed welk gevoel we hierbij moeten hebben. Het is nog geen goed of slecht nieuws, omdat alles gaat afhangen van de komende weken en of we hier al dan niet verbetering zullen zien. Maar een domper is het sowieso wel: we waren hem al 2 weken rustig aan het houden, hier komen nu nog eens 3 weken bij en we kunnen nog steeds geen leuke dingen doen met hem. Bah, bah, bah!

Mei 2022: de quarantaine blijft voortduren

We hebben geen keuze en moeten Jax de komende weken opnieuw sterk beperken. Mentaal valt het ons zwaar: de ene dag moet Kris mij oppeppen, de andere dag ik hem. In mei zijn een aantal feestdagen die we opnieuw in het water zien vallen: geen wandelingen aan de flexilijn, geen terugkeer naar de hondenschool,… Ik ben moe, Kris is moe. Nogmaals: het is moeilijk te begrijpen als je dit zelf niet hebt ondergaan met je hond. We zijn ondertussen al 7 maanden aan het revalideren en Jax al 9 maanden rustig aan het houden, terwijl hij nog geen 1,5 jaar is. Het rustig houden en zorgen dat hij geen te gekke dingen doet is een constante stress. Heel ons leven staat in het teken van Jax en hoe hij stapt met zijn poot. Ook voor Jax is het zwaar, want hij lijkt best depressief: hij slaapt veel, is verdacht rustig, heeft geen interesse meer in trainen en spelletjes,…. Dit maakt het op praktisch vlak makkelijk voor ons, maar op emotioneel vlak des te zwaarder want je kan hem niet uitleggen waarom hij ineens weer zoveel wordt opgesloten en maar zo kort wordt uitgelaten. In mei hebben we veel feestjes, en het is lastig dat we hem op voorhand niet kunnen vermoeien (ondanks hij heel flink is in de bench als hij alleen is). Nog maar wat meer kauwen dan maar…

Ondertussen gaan de dagen voorbij en wachten wij in spanning af of de ontstekingsremmers zullen aanslaan of dat het toch eerder op een scheur wijst. Het lopen van Jax gaat op en af. Meestal gaat het goed, maar soms zien we toch nog een mank. Niet tijdens de wandelingen, maar als hij rondstapt in de puppyren. Na 1,5 week denken we dat die mank minder uitgesproken is dan voordien, maar we zijn zo obsessief bezig met naar zijn poot te kijken dat we het eigenlijk niet meer weten. Onze emoties gaan in die weken constant van hoop (‘Hij loopt precies goed, misschien is het toch gewoon een ontsteking en mag hij binnen enkele weken weer vrij’) naar bezorgdheid en angst (‘Was dat een mank die we net zagen? Wat als hij toch weer geopereerd moet worden? Ik wil hem dat niet weer aandoen’). Maar het enige wat we op dit moment kunnen doen is afwachten…

Half mei: We zijn bijna 3 weken verder en Jax moet nog 1 dag ontstekingsremmers nemen. Sinds een aantal dagen merken we een duidelijke verbetering. Jax mankt niet meer, ook niet na het slapen of als hij hard getrokken heeft. Ook de nieuwe fysio in het Waterhof heeft de indruk dat het niet gaat om een meniscusscheur, omdat ze verwachtten dat hij dan toch sterker zou reageren op de manipulaties. Wat ze echter wel opmerken, is dat Jax een enorm steile achterstand heeft (wat ook typerend is voor dit ras), dat hij nog vrij onstabiel staat op zijn poot, en dat hij ook zijn achterpoten kan overstrekken (zoals sommige mensen dit kunnen met hun knieën of ellebogen). Dit maakt hem erg gevoelig voor overbelastingen en ontstekingen. Om te vermijden dat dit opnieuw gebeurt, is het belangrijk om zijn spieren goed op te bouwen met fysio en hydrotherapie, en om hem te leren om zijn poot goed te gebruiken en niet steeds te overstrekken. Als stafford zijnde, is Jax natuurlijk al een sterke beer, maar doordat hij dit al op zo een jonge leeftijd heeft meegemaakt, heeft hij nog niet de spieren kunnen opbouwen van een hond die een aantal jaar ouder is. Als hij meer spieren heeft rond het gewricht, gaat dit hem ook helpen om meer stabiliteit te hebben en zo minder kans te hebben op toekomstige overbelastingen of ontstekingen. Dit lijkt logisch en we gaan dan ook akkoord om de komende tijd te werken aan de spieropbouw door middel van onder andere hydrotherapie.

Juni 2022: nog steeds in quarantaine, maar ook fysio…

In juni wordt alles een beetje minder zwaar omdat we Jax wat meer kunnen vermoeien met de fysiotherapie. Hij is weer erg hyper en blij om weg te mogen en doet het erg goed! Stapje voor stapje kunnen we de wandelingen opbouwen. De fysio is erg voorzichtig met hem. We mogen steeds opbouwen met 5 minuten, maar dit gespreid over 2 weken: de eerste week mogen we de nieuwe afstand om de dag doen, zodat zijn spieren en gewricht voldoende tijd krijgen om te recupereren, de tweede week mogen we de nieuwe afstand dagelijks doen. Dit maakt dat het opbouwen heel traag gaat, maar anderzijds zijn we al blij dat we kunnen opbouwen en niet meer moeten stilstaan zoals we alweer zoveel weken moesten doen na zijn ontsteking aan de meniscus! Voor de zekerheid mag Jax nog niet los in huis en in de tuin, dus de puppyren blijft nog maar even staan.

We zien Jax met de week sterker worden en het wordt stilaan tijd om weer andere activiteiten (buiten fysio en het afgezaagde blokje om) te introduceren. Niet alleen op fysiek vlak, maar zeker ook op mentaal vlak voor Jax. Doordat hij al zo lange tijd zoveel heeft moeten missen, merken we dat hij niet alles meer gewend is: van sommige zaken heeft hij schrik en anderzijds is hij ook overdreven hyper als we op een nieuwe plaats met hem komen, waardoor hij ook snel overprikkeld is (en dat zien we dan weer in zaken zoals beginnen bijten in de leiband). Dus het wordt hoog tijd om eindelijk weer de bewoonde wereld in te trekken met Jax! Al weten we eigenlijk amper nog hoe dit eruit ziet…

Voorzichtig laten we dus eindelijk weer bezoek toe in huis en gaan we op andere plaatsen wandelen en doen we aansluitend een terrasje. Jax gedraagt zich beter dan we verwacht hadden 🙂 Het doet veel deugd om hem te zien genieten! Zelf zijn we nadien nog steeds bezorgd over hoe hij zal lopen, maar voorlopig gaat het prima en we hopen dat het zo blijft.

Wat het lopen betreft, wij tellen meer in afstand in plaats van minuten. Dit omdat Jax soms veel en soms weinig snuffelt en dit kan een verschil van 5 tot zelfs 10 minuten per wandeling zijn. Op dit moment zitten we ongeveer op 1,5 kilometer of een klein halfuurtje. We bouwen steeds op met 200 à 300 meter.

Juli 2022: we kruipen eindelijk onder onze steen uit

De fysio en hydro gaat door en als het weer het toelaat (want sommige dagen is het te warm om te gaan wandelen) proberen we leuke dingen te doen met Jax.

Op 8 juli gaat de webshop ook live, spannend! Hopelijk kunnen we hiermee ook andere hondjes helpen om comfortabel door dit traject te gaan!

Twee dagen later nemen we Jax mee naar de reünie van de fokker, waar hij zijn familieleden kan ontmoeten! Op vlak van zijn poot is dit prima gegaan. Hij heeft veel getrokken omdat hij zo blij was om eindelijk weer in contact te kunnen komen met andere honden, maar de dag nadien liep hij nog steeds prima. Ondanks dat we nog steeds bang zijn en het waarschijnlijk nog wel een tijd zal duren voor we weer voldoende vertrouwen hebben dat hij niet zomaar terug zal beginnen manken, sterkt dit ons wel in het geloof dat hij voldoende sterk is om weer heel wat zaken aan te kunnen.

Doordat Jax zo overdreven enthousiast was tijdens de reünie, is hij – ondanks dat het niet zo warm was – daar oververhit geraakt en zijn we nog naar spoed met hem moeten gaan! Alles is in orde gekomen, maar Jax heeft toch wel heel veel pech. De blog over zijn oververhitting kan je hier lezen.

Ondertussen hebben we ook een gedragsdeskundige (die ook fysiotherapeut is op de plaats waar Jax in revalidatie is) onder de arm genomen, om ons te ondersteunen met zijn reageren op auto’s en fietsers, snelle overprikkeling en algemene gehoorzaamheid na dit lange traject. Zij helpt ons ook om samen te kijken op welke vlakken we Jax al wat meer vrijheid kunnen geven. Op het moment dat ik deze blog schrijf (23 juli) mag Jax weer rondlopen in het hele huis en in de zetel (voorlopig weliswaar nog aan een lange lijn om de controle nog te kunnen bewaren). Dit is voor ons al een grote stap voorwaarts!

P.S.: Doordat Jax zo jong is, speelde heel dit traject zich af in zijn puberteit. De laatste maanden was hij echter heel rustig en braaf. We dachten dus dat hij ondertussen uit zijn puberteit gegroeid was, maar helaas: zo een revalidatie stelt het blijkbaar alleen maar uit, want ondertussen is hij weer helemaal zijn puberende zelf!