Persoonlijk verhaal: operatie en revalidatie kruisbandscheur rechts

In deze blog lees je ons persoonlijk verhaal over de eerste operatie en revalidatie van Jax zijn kruisbandscheur rechts. Hoe bereid je je voor op een operatie, hoe gaat het de eerste dagen en weken na een operatie, hoe hou je je hond bezig en hoe bouw je de beweging geleidelijk weer op? Al deze zaken komen in deze blog aan bod.

Wil je weten hoe Jax zijn kruisband had gescheurd? Lees hiervoor dan eerst deze blog.

De voorbereiding

We hebben 2 weken om ons voor te bereiden op de operatie. Wat heeft een hond eigenlijk nodig na een operatie? We hebben geen flauw idee. Google is our best friend! Een beschermingskraag? Bwa, hij zal toch wel van die wonde af blijven. Een tilhulp? Bwa, dat zal toch wel niet nodig zijn voor hem. Een wandelkar? We geloven nooit dat Jax netjes in die kar blijft zitten en het is toch maar voor een aantal weken dus niet nodig. Denkspelletjes, snuffelmateriaal en kauwsnacks? Check, check en check! We kopen een grote voorraad in.

Ik zoek naar een Facebookgroep over dit onderwerp, maar die blijkt enkel in het Engelstalig te bestaan. Gelukkig is mijn Engels goed en kunnen we hier veel herkenning vinden. (ondertussen zijn we zelf beheerder van een Nederlandstalige Facebookgroep over dit onderwerp, namelijk deze). Kris kan gelukkig een maand verlof nemen zodat Jax de eerste tijd niet alleen moet zijn. De dag van de operatie komt dichterbij, spannend!

De dag van de operatie (15 oktober 2021)

Op vrijdag 15 oktober 2021 brengen we Jax ’s morgens naar de orthopeed. Onderweg botsen we op een rondpunt bijna tegen een andere auto, omdat we zo zenuwachtig zijn. Jax is even enthousiast als anders omdat hij mee in de auto mag. Arme Jax, hij weet niet wat hem te wachten staat. Aangekomen bij de dierenkliniek, loopt Jax vrolijk mee met de dierenartsassistente en kijkt zelfs niet meer om naar ons. Met een krop in onze keel vertrekken we naar huis. Om ons bezig te houden, besluiten we om maar eens grote schoonmaak te houden thuis. Rond 13u00 krijgen we het verlossende telefoontje: de operatie is prima verlopen en we mogen hem vanaf 15u00 gaan ophalen!

We hebben geen idee hoe we Jax gaan aantreffen en zijn dan ook verbaasd als hij zelf naar ons toe komt gewandeld. Nog wat wankel uiteraard, maar hij stapt zelf! Hij ziet er ook goed wakker uit. In de auto merken we toch dat de narcose nog niet geheel is uitgewerkt want hij is verdacht rustig. Thuis aangekomen, leggen we hem meteen in de bench en slaapt hij verder.

Dan begint het piepen… Dit zou niet zozeer te maken hebben met pijn maar een effect zijn van het uitwerken van de narcose. Jax kan zijn gemak nog niet vinden en probeert een comfortabele houding te vinden. Dat lukt niet en hij piept veel. Het geluid breekt ons hart en heel even denken we ‘wat hebben we hem aangedaan?’. We hebben onze matras naast de bench gelegd en houden een slaappartijtje vannacht! Voorlopig is hij nog erg rustig.

We hebben het geluk dat Jax weinig interesse vertoont in de wonde en deze geneest dus snel en mooi. Hierdoor hebben we ook maar 2 nachten bij hem geslapen, omdat hij vanaf de tweede nacht niet meer piepte.

Oktober 2021: rust, rust en nog eens rust

De dag na de operatie is Jax nog erg rustig. Hij zoekt nog steeds naar zijn gemak. We mogen hem de komende week 4x per dag telkens 3 minuutjes uitlaten. Dat is dus enkel om de behoefte te doen. Voor de zekerheid gebruiken we een korthouder en laten we hem voorlopig enkel nog in de tuin uit. De dag na de operatie loopt hij nog op 3 poten bij het uitlaten, maar vanaf dag 3 begint hij licht te steunen. Wat ook verandert vanaf dag 3, is dat Jax ineens denkt dat hij op wonderbaarlijke wijze genezen is en weer alles mag. Nu begint de echte uitdaging om hem rustig te houden…

Jax snapt uiteraard niet waarom hij ineens constant in de bench moet en enkel maar kort wordt uitgelaten. Gelukkig heeft Kris een maand verlof en in die weken heeft hij een dagstructuur opgebouwd. ’s Morgens laat hij Jax kort uit (vanaf week 2 mogen we telkens 5 minuten uitlaten, vanaf week 3 wordt dat 10 minuten en zo opbouwend met 5 minuten per week). In de voormiddag laat hij Jax met rust, omdat hij dat zo gewend is als we werken zijn. Omdat hij een puber is, slaapt hij sowieso ook de hele voormiddag 🙂 Rond de middag houdt Kris zich ongeveer 1,5 uur bezig met hem. Het bezig houden bestaat uit een afwisseling van:

• Snuffelen: koekjes verstoppen in een snuffelmat, Kong, schoendoos met lapjes stof, speelgoedjes met gaten in,…
• Trainen: commando’s uitvoeren en nieuwe trucjes leren (zo heeft hij Jax leren tellen en ook het verschil tussen links en rechts geleerd :-))
• Denken: intelligentiepelletjes (die je trouwens nog kan verlengen door je hond te leren om de losse onderdelen zoals kegels terug aan jou te geven!)
• Likken: het eetmoment kan je verlengen door het eten van je hond op een likmat of in een antischrokbak te doen
• Knuffelen: soms gewoon wat bij hem liggen en knuffelen

Na ongeveer 1,5 uur wordt Jax opnieuw met rust gelaten zodat hij wat kan slapen. Een paar uur later is het opnieuw tijd om even uit te laten en opnieuw bezig houden met bovenstaande zaken. In de avond geven we hem meestal wat om te knagen als bezigheid. Favorieten van Jax zijn (runder)oren. Hier is hij gelukkig even zoet mee!

Nu we zoveel tijd later zijn, denk ik dat het redelijk oké was. Maar volgens mij is het zoals met een bevalling: ook al was het verschrikkelijk, achteraf lijkt het minder erg te zijn dan op dat moment zelf. Het is denk ik een soort copingmechanisme, anders zouden mensen wellicht nooit een tweede kind nemen en baasjes nooit een tweede operatie willen ondergaan 🙂 Over het algemeen ging het redelijk, maar de ene dag ging beter dan de andere. Het gaf wel veel stress om ervoor te zorgen dat hij niet te enthousiast zou doen, niet zou springen, een zoomie krijgen,…

Dat ging veel makkelijker bij de tweede operatie omdat we toen wisten hoe we hiermee om konden gaan en hem snel weer rustig konden krijgen. We reageerden ook niet altijd correct, in de zin dat we bepaalde negatieve aandacht teveel beloond hebben uit wanhoop omdat hij rustig moest blijven (vb. na het eten wordt hij altijd even hyper en begon hij rond te springen in de bench en achter zijn staart te lopen. Bij de tweede operatie negeerden we dit en verlieten even de ruimte waardoor dit gedrag na een tijd stopte, maar toen raakten we in paniek en gingen we bij hem zitten en probeerden we hem te kalmeren, waardoor hij een volgende keer gewoon nog heviger werd als we niet meteen reageerden). We hadden op onze expliciete vraag kalmerende medicatie mee gekregen, maar hebben dit – uitgezonderd 2 keer een kwartje van een pil – niet gebruikt. Hij had al genoeg medicatie moeten nemen op jonge leeftijd en door de dagstructuur aan te houden lukte het ook wel zonder.

November 2021: rust, maar – hoera- ook beweging

In november hebben we een eerste check-up 3 weken na de operatie. Er wordt gekeken hoe hij loopt en zijn poot wordt gemanipuleerd om te voelen of alles nog mooi op zijn plaats zit en of hij pijnreacties vertoont. Alles ziet er prima uit en we mogen verder doen zoals we bezig zijn!

De wandelingen worden stilaan langer, waardoor het ook makkelijker is om Jax rustig te houden tussen de wandelingen door. Omdat de wonde dicht is, mogen we ook beginnen met fysiotherapie. De eerste sessie is een ramp: het is alsof al zijn opgekropte energie van 3 weken er in één keer uit komt en hij gedraagt zich als een heus energiebommetje!

Bij thuiskomst laten we hem nog even aan de leiband uit in de tuin om te plassen. Jax is nog steeds hyper van alle indrukken en slaagt er op één of andere manier in om zich los te wringen terwijl zijn halsband nog steeds aan is. Hij beseft meteen dat hij vrij is en krijgt een zoomie in de tuin. Hij loopt 3 rondjes vooraleer we hem te pakken krijgen. Ons eerste ‘oeps-momentje’! Paniek! Laat hem alsjeblieft niet heel de operatie teniet hebben gedaan…. We hebben geluk: Jax loopt ook na zijn ontsnapping nog steeds goed. Oef!

Het hyper zijn tijdens de fysiotherapie verbetert gelukkig naarmate we vaker gaan. Het is ook fijn om door middel van fysio Jax weer een extra bezigheid te kunnen geven, want zijn (en onze!) dagen zien er best wel saai uit.

December 2021: nog meer beweging, maar dan… een terugval

December 2021, alweer 1,5 maand na de TPLO kruisbandoperatie. Met het opbouwen van 5 minuten extra wandeling per week, zitten we op het einde van de 6 weken benchrust aan 30 minuten per wandeling. Dit doen we 2 à 3 keer per dag (naast nog een keer enkel in de tuin uitlaten voor het slapen gaan) en gaat prima.

Op 6 weken hebben we een nieuwe check-up bij de orthopeed en worden er opnieuw foto’s gemaakt. Het bot is goed geheeld en alles ziet er goed uit! Omdat het bot nog verder moet ‘uitkalken’, moeten we Jax nog 4 weken uitlaten aan de leiband. Daarna mag hij in principe weer alles. Hij moet niet meer constant in de bench blijven, maar mag vrij in huis rondlopen…. als hij rustig is. We stellen volgende vragen aan de orthopeed: ‘mag hij al in de zetel springen?’ ‘nee’, ‘mag hij al echt lopen in huis?’ ‘nee’. Euh, oké, dan kan Jax nog niet vrij in huis rondlopen, want dit zijn net de zaken die hij meteen gaat doen (ken je hond!). We besluiten dan ook om hem de komende 4 weken nog niet vrij in huis te laten rondlopen, maar de vrijheid meer geleidelijk op te bouwen door hem regelmatig los te laten in de berging. Hier kan hij rondlopen maar toch niet te gek kan doen. Dit in combinatie met het verder opbouwen van de wandelingen en de fysio-sessies zorgt ervoor dat we Jax toch voldoende vermoeid krijgen. En een vermoeide hond is een gelukkige hond!

Dus: in putje winter spenderen we uren in de berging met Jax, de enige plaats in huis waar er geen vloerverwarming ligt… Maar hij is het waard, toch? 🙂 Op deze momenten spelen we rustig met hem, doen nog meer denkspelletjes, nog meer snuffelspelletjes en nog meer trucjes leren. We laten hem ’s avonds ook in de living knagen in plaats van in de bench (weliswaar nog met leiband aan voor de veiligheid).

We zijn 9 weken na de operatie en Jax wordt bijna 1 jaar. Omdat alles zo voorspoedig loopt, worden we een beetje overmoedig. We maken in het weekend een vrij lange wandeling rond de Paalse Plas. Jax laat nadien geen last zien, dus we denken dat hij dit wel aan kan. Een dag later op zijn verjaardag (12 december) gaan we dan ook terug naar de hondenschool (ondanks de orthopeed adviseerde nog even te wachten). We doen slechts enkele rustige oefeningen mee en houden het kort. Dat op zich is dan ook niet het probleem. Het probleem is wel dat Jax enorm blij was om zijn hondenvrienden terug te zien en enorm heeft staan trekken om erbij te kunnen (en een Stafford is een koppig dier, dus ze geven niet zomaar op). Op het moment zelf checkten we wel zijn poten en hoe hij liep, maar alles leek nog steeds prima te zijn. Maar de dag nadien begint Jax terug te manken…

We zien opnieuw een aantal symptomen van bij de kruisbandscheur (manken na even geslapen te hebben, soms de poot optillen,…), dus we vrezen meteen het ergste. Maar een kruisband heeft hij niet meer en het is aan de geopereerde poot, dus wat kan het zijn? De meniscus misschien, want die was nog intact en was blijven zitten (maar met het mogelijke risico dat deze nadien nog scheurt). Of toch ‘gewoon’ een overbelasting doordat we teveel met hem gedaan hebben? We kijken het enkele dagen aan en maken dan een afspraak met de orthopeed. Omdat het dan al bijna weekend is, kunnen we er pas na het weekend terecht. In de bench dan maar opnieuw tijdens het weekend en de wandelingen terug beperken…. We zijn boos op onszelf.

De orthopeed manipuleert Jax zijn poot en kan geen specifieke pijnreacties uitlokken. Daarom vindt hij het ook niet nodig om meteen al nieuwe foto’s te maken. Diagnose: overbelasting. Behandeling: 2 weken ontstekingsremmers en rust (maximum 10 minuten per wandeling). Als het na 2 weken niet beter is, moeten we terugkomen en worden er wel foto’s gemaakt.

Doordat we al zover opnieuw hadden opgebouwd en Jax al meer had kunnen proeven van zijn vrijheid, is dit opnieuw een domper. We willen echt niet terug naar de bench en zo weinig beweging, maar we hebben weinig keuze. En natuurlijk gebeurt dit allemaal vlak voor Kerstmis wanneer we – rara – net 2 weken verlof hebben. We zien dus voor een tweede keer onze plannen om leuke dingen te doen met Jax in duigen vallen. En dat dan nog door onze eigen schuld.

Jax brengt Kerstmis en Nieuwjaar dus opnieuw door in de bench. Ook wij hebben een saaie vakantie want we willen hem niet teveel alleen laten omdat we hem niet kunnen vermoeien en we al 3 dagen na elkaar moeten gaan eten bij Kerst. Jax snapt er niets meer van en zit veel te piepen in de bench. Wat een schuldgevoel! Maar het rust houden en de beweging beperken loont gelukkig wel, want na 10 dagen is het manken voorbij. We wachten voor de zekerheid nog een paar dagen en na Nieuwjaar gaan we hem dan eindelijk weer los in huis en in de tuin laten. Spannend!

Januari 2022: freedom

Een aantal dagen na Nieuwjaar laten we Jax opnieuw vrij. Eerst in huis, een paar dagen later ook in de tuin. Spannend en zeker ook stressvol, want Jax kent het woord ‘voorzichtig’ niet en gaat al snel weer all the way. De zoomies proberen we waar mogelijk te beperken. Zijn halsband met handvat is ook heel nuttig om hem snel te pakken te krijgen als het nodig is. Als hij te hyper doet, geven we hem soms toch nog even benchrust. Maar op een gegeven moment moeten we het loslaten en gewoon weer genieten van hem. Jax ligt alvast opnieuw in zijn favoriete slaaphouding te genieten nu hij eindelijk weer in de zetel mag en wij zijn blij dat hij weer bij ons ligt!

Februari 2022: de vrijheid was van korte duur

Begin februari 2022. Jax heeft sinds een maand zijn vrijheid terug en we genieten van de wandelingen en het feit dat hij weer kan gaan en staan waar hij wil. De wandelingen zijn nog steeds niet enorm lang, omdat we nog altijd opnieuw aan het opbouwen zijn na zijn overbelasting van in december.

Begin februari krijgt Jax een wilde zoomie die we niet meer konden tegenhouden waarbij hij zelfs een halve koprol maakt in de zetel. Hartverzakking! Maar nadien lijkt hij prima te wandelen gelukkig. Twee dagen later: Jax begint uit het niets opnieuw te manken… Maar deze keer aan zijn andere achterpoot…

Het vervolg van zijn linker achterpoot en bijhorende operatie en revalidatie kan je lezen in deze blog!